Για όλα φταίνε οι γιαγιάδες

Μια φορά κι έναν καιρό, το λιοντάρι αρρώστησε βαριά.
Φοβήθηκε πως θα πεθάνει κι έδωσε διαταγή να συγκεντρωθούν όλα τα ζώα του μεγάλου δάσους μπροστά του, για να του πουν τι πρέπει να κάνει για να γιατρευτεί. Όλα τα ζώα είπαν τη γνώμη τους, ώσπου ήρθε και η σειρά του λύκου.
- Βασιλιά μου, είπε με σεβασμό, δε γνωρίζω κανένα γιατρικό για την αρρώστια σου, μα ούτε και όσα ζώα είναι συγκεντρωμένα εδώ, γνωρίζουν. Το μόνο ζώο που ξέρει από φάρμακα είναι η αλεπού! Μα αυτή σε περιφρόνησε και δεν ήλθε στο κάλεσμά σου. Άκουσα μάλιστα να λένε ότι χάρηκε για την αρρώστια σου και ότι δεν τη νοιάζει κι αν πεθάνεις.

Ο λύκος τα είπε επίτηδες αυτά τα λόγια, γιατί δε χώνευε την αλεπού και ήταν σίγουρος ότι το λιοντάρι θα την τιμωρούσε!
- Ώστε έτσι! φώναξε θυμωμένο το λιοντάρι. Να τη βρείτε αμέσως και να τη φέρετε μπροστά μου. Θα της κόψω τη γλώσσα!
Ο λύκος έτριψε τα χέρια του από τη χαρά του. Είχε έλθει η στιγμή να κάνει κακό στην αλεπού. Ένα πουλάκι, όμως, πέταξε γρήγορα και βρήκε την αλεπού.
- Αυτό κι αυτό συμβαίνει! της είπε. Ο λύκος σε συκοφάντησε και το λιοντάρι θα σου κόψει τη γλώσσα για να σε τιμωρήσει.
- Σ' ευχαριστώ, καλό μου πουλάκι, του είπε η αλεπού. Μη φοβάσαι, θα καταφέρω να γλυτώσω.
Μάζεψε τότε αγριόχορτα και μια και δυο τράβηξε με θάρρος για τη σπηλιά του λιονταριού. Το λιοντάρι, όταν την είδε άφρισε από το κακό του.
- Σου έφερα αυτά τα βότανα, είπε η πονηρή αλεπού στο άρρωστο λιοντάρι, για να γίνεις καλά.
- Έλα εδώ! της φώναξε. Που ήσουν; ∆εν έμαθες ότι κάλεσα όλα τα ζώα να παρουσιαστείτε μπροστά µου;
- Ναι, βασιλιά µου, απάντησε με θάρρος η αλεπού. Το έμαθα πως είσαι άρρωστος βαριά, γι' αυτό κι εγώ, πριν έλθω, πήγα και μάζεψα αυτά τα βότανα, που θα σε κάνουν καλά.
Ο θυμός του λιονταριού έπεσε αμέσως.
- Ώστε γι' αυτό άργησες να έλθεις; της είπε. Καλά έκανες... Θα... γίνω καλά όταν πάρω αυτά τα βότανα;
- Ναι, βασιλιά μου. Μόνο που χρειάζεται να τ' ανακατέψεις µε κάτι ακόμα, για να γίνει τέλειο το φάρμακο.
- Με τι; ρώτησε το λιοντάρι.
- Να τα βράσεις μαζί µε μια γλώσσα λύκου. Αυτή βέβαια... εσύ ξέρεις πού θα τη βρεις.
- Και βέβαια ξέρω! φώναξε το λιοντάρι. Θα κόψω τη γλώσσα αυτού του λύκου!

Το είπε και το έκανε αµέσως. Έτσι η πονηρή η αλεπού τιμώρησε το λύκο για τη συκοφαντία του.

Οποιαδήποτε σχέση με πρόσωπα και γεγονότα,είναι εντελώς φανταστική.
Καλημέρα Αίσωπε καληνύχτα Δήμαρχε

Αυτός Αυτή και Το Τζινί[ός]

O Βλάχος  σε συνάντηση του με τον Ηλιάσκο  κατά την διάρκεια  δείπνου που του παρέθεσε βρήκε ευκαιρία και τον ρωτά:
- Πώς τα καταφέρνεις και η διακυβέρνηση σου είναι τόσο αποδοτική και επιτυχημένη στα Παλάτια. Δε μας λες και μας ποιο είναι το μυστικό γιατί τα σκατώσαμε στόν Κάλαμο;
- Να σου πω, το μυστικό είναι να είσαι περιστοιχισμένος από έξυπνους ανθρώπους.
Ο Βλάχος δείχνει προβληματισμένος και τον ρωτά.
- Μα, πώς όμως θα ξέρω ότι οι άνθρωποι μου είναι πραγματικά έξυπνοι;
- Εύκολο. Θα τους κάνεις δύσκολες ερωτήσεις κρίσεως και θα αξιολογείς τις απαντήσεις τους.
Σηκώνει ο Ηλιάσκος το τηλέφωνο του και καλεί τον πρόεδρο Ζαφείρη να παρουσιαστεί αμέσως.
- Δε μου λες Στέφανε, αν υποθέσουμε ότι οι γονείς σου έκαναν παιδί και έστω ότι αυτό δεν είναι ούτε αδελφός σου ούτε αδελφή σου, ποιος θα ήταν;
- Εύκολο, θα ήμουν εγώ, απαντά ο Ζαφείρης.Γυρνάει ο Ηλιάσκος στον Βλάχο και του λέει:
- Βλέπεις; Είναι έξυπνος.

Ο Βλάχος επιστρέφει στον Κάλαμο και καλεί στο γραφείο του την Μίχα.
- Δε μου λες ρε Ελένη, αν υποθέσουμε ότι οι γονείς σου έκαναν παιδί και έστω ότι αυτό δεν είναι ούτε αδελφός σου ούτε αδελφή σου, ποιος θα ήταν;Η Ελένη κομπιάζει και απαντά:
- Αντιδήμαρχε, να το ερευνήσουμε λίγο το θέμα και επανέρχομαι.
Βγαίνει έξω η Ελένη, πάει βρίσκει τους  τον Νικολάου την Μίχα, τους ρωτά μα όλοι τους ήταν ανίκανοι να απαντήσουν. Στον διάδρομο συναντά βιαστικό τον Τσινό και τον σταματά.
- Δε μου λες ρε Τσινέ, αν υποθέσουμε ότι οι γονείς σου έκαναν παιδί και έστω ότι αυτό δεν είναι ούτε αδελφός σου ούτε αδελφή σου, ποιος θα ήταν;
- Εύκολο, θα ήμουν εγώ, του απαντά εκείνος.
Τρέχει η Ελένη στο γραφείο του Βλάχου, ανοίγει την πόρτα και του λέει:
- Αντιδήμαρχε μου, σχετικά με εκείνο το πρόβλημα που μου θέσατε, βρήκα την απάντηση. Η απάντηση είναι ο Τσινός.
Τότε σηκώνεται έξαλλος ο Βλάχος, τρέχει προς το μέρος της Ελένης και με βροντερή φωνή της λέει:
- Όχι βρε κουτή, η σωστή απάντηση είναι ο Ζαφείρης!

Μάθε Παιδί Μου Γράμματα !!!!!!!!!!!!

Τι σας θυμίζει τώρα! Οι απόψεις μερικών συνχωριανών μας δείχνουν με δραματικό τρόπο την επικαιρότητα της ταινίας του Θόδωρου Μαραγκού, «Μάθε παιδί μου γράμματα» την οποία ο σκηνοθέτης γύρισε το 1981. Έχουν περάσει τριάντα ολόκληρα χρόνια,ο πολιτισμός, η παιδεία, η δημοκρατία μας –υποτίθεται- πως έχει κάνει βήματα και πως η θεοκρατική κοινωνία, οι κατάρες και ο αντικομουνισμός «έχει μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας», όπως έλεγε και ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού. Φαίνεται όμως πως ο χρόνος μας κάνει παιχνιδάκια. Ο Μαραγκός μας μεταφέρει σε ένα χωριό, στην ορεινή Αρκαδία, λίγο καιρό μετά τη μεταπολίτευση, που τα χριστιανοαντικομουνιστικά αντανακλαστικά ήταν ακόμη εν εγρηγόρσει, και το τρίπτυχο «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια», ιδίως στην  επαρχία,  μεσουρανούσε. Τι μου θυμίζει τώρα! Αυτής της αντίληψης είναι ο Περικλής, γυμνασιάρχης στο Γυμνάσιο του αρκαδικού χωριού. Εκεί ζει με την υπομονετική και καλόβολη σύζυγό του Ελπίδα και το μικρό του γιο Σωκράτη, από τον οποίο απαιτεί απόλυτη υπακοή σε μια προσπάθεια να τον κάνει σωστό άνθρωπο, όπως εκείνος το θεωρεί. Ο μεγάλος του γιος, ο Δημοσθένης «ο σγουρομάλλης του» όπως τον αποκαλεί, το καμάρι του, σπουδάζει στο εξωτερικό. Βέβαια όταν ο Σωκράτης επιστρέφει, το σγουρό μαλλί του έχει αντικατασταθεί από μία μεγαλοπρεπή φαλάκρα και οι ιδέες του, δε συνάδουν με εκείνες του πατέρα του, καθότι ο πρωτότοκός του φαίνεται πως… κομουνίζει! Στο μεταξύ το χωριό αναστατώνεται από τα αποκαλυπτήρια ενός μνημείου - ; - προς τιμή κάποιων χωρικών που εκτελέστηκαν από τους ναζί. Όμως από το μνημείο παραλείπεται το όνομα του Χρήστου Καναβού, ενός κομουνιστή αντιστασιακού. Τη μέρα των αποκαλυπτηρίων ο γιός του Καναβού και κυρίως η εγγονή του Χρυσάνθη, ξεσπούν. Το αποτέλεσμα είναι ο Περικλής να απομείνει εντελώς μόνος καθώς τόσο η γυναίκα του όσο και παιδιά του έρχονται σε σύγκρουση μαζί του. Ο μικρός Σωκράτης επαναστατεί, η αστυνομία τον αναζητά, η μητριά του, ο αδελφός, οι συμμαθητές του και κυρίως η Χρυσάνθη, με την οποία είναι ερωτευμένος, ψάχνουν να τον βρουν στο βουνό. Ο γυμνασιάρχης έχει μείνει με μοναδικούς φίλους το δήμαρχο, τον παπά και το χωροφύλακα. Τι μου θυμίζει τώρα! Ο Θόδωρος Μαραγκός σκηνοθέτησε μια αστεία, αλλά και πικρή, πολύ πικρή πολιτική σάτιρα. Με απόλυτη επιτυχία σκιαγραφεί την ανθρωπογεωγραφία της ελληνικής επαρχίας στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1970. Και δεν κωλώνει πουθενά καθώς σμπαραλιάζει αλύπητα όλα τα ιερά και όσια της εποχής. Το εύλογο ερώτημά σας προφανώς είναι: «και από πού κι ως που είναι επίκαιρη η ταινία;». Απαντώ ευθέως: εκτός από τη αναβίωση αυτών των φαντασμάτων, κάτι το οποίο εντάσσεται σε ένα γενικότερο κλίμα αναθεώρησης της Ιστορίας, ο Μαραγκός μιλάει και για το εκπαιδευτικό σύστημα. Κι αν εσείς νομίζετε πως έχει αλλάξει τα 30 αυτά χρόνια, μπορεί να βρείτε κάποιες διαφοροποιήσεις αλλά επί της ουσίας δεν άλλαξε τίποτε. Για κοιτάξτε λιγάκι. Φροντιστήρια, εξετάσεις, φοιτητές στο εξωτερικό. Αλλά και η ανεργία, η αβεβαιότητα των νέων για το αύριο με γνώσεις και πτυχία που τα τοποθετούν σε περίοπτη θέση του τοίχου, κορνιζαρισμένα. Τί μου θυμίζει τώρα! Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Η έλλειψη ελευθερία λόγου, που αν νομίζετε πως σήμερα την έχετε, είστε γελασμένοι. Εντάξει έχεις τα blogs, μπορεί να μη σε μπαγλαρώνουν επειδή κριτικάρεις τoυς κυβερνήτες. Επανέρχομαι στην ταινία για να υποστηρίξω, χωρίς καμία επιφύλαξη, πως είναι μια κωμωδία που σπάει κόκαλα, που γελάς αυθόρμητα χωρίς το γέλιο να εκβιάζεται, που κάποιες στιγμές δακρύζεις, προβληματίζεσαι  για το μέλλον ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ .

Κάλαμος

Ο Κάλαμος είναι κωμόπολη της βορειοανατολικής Αττικής, νότια του Ωρωπού και βόρεια του Καπανδριτίου. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 1.967 κάτοικοι. Το επίνειό του είναι οι Άγιοι Απόστολοι, παραθεριστική περιοχή, με θερινό πληθυσμό περί τους 50.000 κατοίκους.
 Ο Κάλαμος μετά την απελευθέρωση του ελληνικού κράτους μετονομάστηκε προσωρινά σε Περαία και αποτέλεσε έδρα του νεοσύστατου δήμου Περαίας. Μετά το 1840 έδρα του δήμου έγινε ο Ωρωπός ενώ μετά το 1871 η Σκάλα Ωρωπού (ο δήμος μετονομάστηκε σε δήμο Ωρωπίων). Το 1912 σχηματίστηκε η κοινότητα Καλάμου με έδρα τον Κάλαμο η οποία συμπεριέλαβε και τον παραλιακό οικισμό των Αγίων Αποστόλων. Η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο το 2007. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 ο Κάλαμος έχει ενταχθεί στον νέο δήμο Ωρωπού.